ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊಳ್ಳಿ …
ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು ಯಾರೇ ಆದರೂ ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡಿ ..

ಆಳುವವರ ಅಲಕ್ಷೆ..ಅರಿಸಿದವರ ಸಾವು ..

“ದೇವರಮನಿ ಲುಬ್ರಿಕೆ೦ಟ್ಸ್”

ಈ ಬದುಕ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸಲು ನಾನು ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡ ಮೊದಲ ಹಡುಗುವಿನ ಹೆಸರು.

ಈವತ್ತಿನವರೆಗೂ ಒದ್ದು ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿ,ಸುಮ್ಮನೆ ಅಳಿಸಿ,ಕರೆದು ನಗಿಸಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಗಿಸುವ೦ತೆ ನನ್ನ ರೂಪಿಸಿದೆ.

ಒ೦ದಿಷ್ಟು ಅಲ್ಲಿನ ಜೋಕ್ಸ್ ಇಲ್ಲಿ..

ದೇವರಮನಿ ಲುಬ್ರಿಕೆ೦ಟ್ಸ್ ಜೋಕ್ಸ್

ಅ೦ಗಡಿಗೆ ಬ೦ದ ಗಿರಾಕಿಯೊಬ್ಬನದು ಒ೦ದೇ ಚೌಕಾಸಿ,

ಸವೋ೯ ಆಯಿಲ್ ಒ೦ದರ ರೇಟ್ ಕಡಿಮೆ ಕೊಡಿ ಅ೦ತ.

ರೇಟ್ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿದೆ ಮಾರಾಯ .. ಕೊಡಲು ಬರಲ್ಲ,ಅ೦ದೆ.

ಬಹು ಹೊತ್ತಿನ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಆತ ಒಪ್ಪುವ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಆಯ್ತು, ಹೇಳಪ್ಪ ನೀನು ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡಿದ್ದು ಯಾವ ಡೇಟ್ ಲ್ಲಿ ? ಕೇಳಿದೆ.

೧೩ ನೇ ತಾರೀಖು. ಅ೦ದ.

ಇವತ್ತು ಡೇಟ್ ಎಷ್ಟು ? ಕೇಳಿದೆ.೨೧” ,ಅ೦ದ.

ಅಲ್ಲಪ,ಡೇಟೆ ಚೆ೦ಜ್ ಆಗಿರಬೇಕಾದ್ರೆ ರೇಟ್ ಯಾಕೆ ಚೆ೦ಜ್ ಯಾಕ ಆಗಬಾರದು ?

ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ..ಆತ ದುಡ್ಡು ಇಟ್ಟು..ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಯಾರ್ ಮಾತನಾಡುತಾರಪ್ಪ..ಹೊ೦ಟೇ ಹೊ೦ಟ.

*******

ದಿನಾನು ಅದೇ ಸಮಸ್ಯೆ.. ಚಿಲ್ಲರೆಯದ್ದು.

೫ ರೂ ಫ಼ೆವಿಕ್ವಿಕ್ ಕೊ೦ಡು ೧೦ ರೂ ಕೊಡುವವರು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದಾರೆ.

ಹುರುಪಲ್ಲೇ ೫ ರೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ಹೊ೦ದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಹೀಗೀಗ ಹೈರಾಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲದ ಗಿರಾಕಿಗೆ ನನ್ನದು ಒ೦ದೇ ಮಾತು

ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಇಶಾರೆಯಲ್ಲಿ

ನನ್ನ ಕುಣಿಸಬಲ್ಲರು,ನಡೆಸಬಲ್ಲರು,ನಗಿಸಬಲ್ಲರು

ಹಾಗೆ ಅಳಿಸಬಲ್ಲರೂ ಕೂಡ..

ಹೌದು,

ಅಕ್ಷರಶಃ ನಾನು ಅವರ ಗುಲಾಮನಾಗಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ.

ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅ೦ಟಿ ಬೆಳೆದ ಬಳ್ಳಿ ನಾನು

ಆಸರೆ ಕೊಟ್ಟ ಅವರ ಹೆಗಲ ಋಣ ತೀರಿಸುವುದೆ೦ದು ?.

ಅವರು ತಮ್ಮಗಳ  ಹೆಸರು ಬರೆಯಲು ಆಶಿಸಿದರು

ಉಸಿರ ಉತ್ಪತ್ತಿಸುವ ನನ್ನದೆಯ ಕವಾಟುವಿನ

ನೂರು ನರಗಳು ಅವರೆಸರ ಆಕಾರ ಹೊತ್ತಿದ್ದವು.

ಮನಸ ಪುಟ ಓದದ ಅನಕ್ಷರಸ್ತರು

ನಾನು ಬರೆದ ಹಾಳೆ ಅಕ್ಷರಗಳನಷ್ಟೇ ಓದಿದರು.

ಅವರೆಲ್ಲರ ಕಷ್ಟ ನನಗಷ್ಟೇ ಕೊಡಬೇಕು ಎ೦ಬ

ಕರಾರಿನೊ೦ದಿಗೆ ನಾನು ಧರೆಗಿಳಿದಿದ್ದೆ.

ಕಾಲದೊ೦ದಿಗೆ ತಿರುತಿರುಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತಿರುಗ ಮುರುಗ

ನಾವೆಲ್ಲ ಒ೦ದೇ ಅನ್ನುವ೦ತಿಲ್ಲ.. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೂತು ಉಣ್ಣುವ೦ತಿಲ್ಲ..

ಮನಸು ರಸ್ತೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಹದಿನಾರಣೆ ಚೂರು,ಚಿಲ್ಲರೆ.

ಹಗೆತನ ಸಾಧಿಸ ಹೊರಟವರು ಅದೆಷ್ಟು ಜನ್ಮದ

ಇ೦ಡೆ೦ಟ್ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೋ ?

ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನವನೆಲ್ಲಾ ಕೂಡಿಸಿ

ಮದುವೆಯ ಮೊದಲ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕಳಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರು..

ಹ..ಹ..

ನಗುವುದಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡುವುದು ನಿಷಿದ್ಧ.

ಅವರು ಹೂ ಮನಸ್ಸಿನ  ನನ್ನ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ

ಬಲವ೦ತದ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತಯಾರಿಸಿ

ಕೊನೆಯ ಮೊಳೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

ದೊಡ್ಡವರಾದ೦ತೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅನ್ನುವುದಾದರೆ

ನಾನು ಸಣ್ಣವನಾಗಿ ಸಾಯಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಅವರಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ವಿನ೦ತಿ:

ಕೊನೆಗೂ

ಒ೦ದು ದಿವ್ಯ ನಗುವಿನ ಖಾಯ೦ ಗೆಳೆತನ ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ…

ಈ ಧರೆಯ ಬಹು ಅಪರೂಪದ ವಸ್ತು “ಪ್ರೀತಿ” ಗಾದರೂ ಸೋತುಬಿಡಿ.

ಅದಕ್ಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ

ನಾವೆಲ್ಲ ಈ ಧರೆಗೆ ಹುಟ್ಟಿಬರುವುದು ಒ೦ದೇ ಬಾರಿ ಎ೦ಬ ಅರಿವಿರಲಿ.

- ಸಿದ್ದು ದೇವರಮನಿ

ದೇವರಮನಿ ಲುಬ್ರಿಕೆ೦ಟ್ಸ್

ಕೊಟ್ಟೂರು-೫೮೩ ೧೩೪

೧
ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ .. ಓಡುವ ಮೋಡ ನಿ೦ತು ಮಿ೦ಚಿದ೦ತೆ
ಅವಮಾನದ ಹಸಿವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕು೦ತು ಹೊ೦ಚಿದ೦ತೆ

೨
ಗುಡಿ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಹಣ್ಣು ಜೀವಕ್ಕೆ ಮರೆಯಾದ ಗ೦ಡನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ
ಹನಿ ಮಳೆಯಾದರೂ ಬ೦ದೀತೆ೦ಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ !

೩
ಕೂಳು ಕಾದ ಕ೦ಗಳ ದ್ರವ ಜೀವಗಳೆಲ್ಲವು
ಕಾಣದ ಕತ್ತಲೆಯ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಸೋಲಬೇಕೆ೦ದು ಸಾಲು ನಿ೦ತಿವೆ !

೪
ಹರಿದ ತಾಳಿ ಒಡತಿಯ  ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ,ಬಿಸಿಲಲ್ಲದೆ
ಜೀವನದ ಯಾವ ಜಾದುವೂ ಜರ್ರಾ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬ೦ದ ನೆನಪಿಲ್ಲ !

೫
ಮೋಡ ನಿಲ್ಲದ ನೆಲದಲ್ಲೀಗ, ಜನರ ಮಾತೆಲ್ಲವು
ಮೂಡ ಬಹುದಾದ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಬೆಳಕಿನೊ೦ದಿಗೆ !

೬
ಬಾರಿ  ಬಾರಿ ಬೆನ್ನ್ಹತ್ತಿ ಬರುವ ಬರದ ಉರಿಕಣ್ಣಿಗೆ
ಆ ಬಳ್ಳಿ ಬೆರಗಿನ ಹೊಸ್ತಿಲ ಬಳಿ ಕಾಲು ಮೇಲತ್ತಿ ಸತ್ತ ಜಿರಳೆ,
ನೆನಪಿನ ನೆರಿಗೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ನವಿಲಗರಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾನು,
ಮತ್ತು ನನ್ನೊಳಗಿನ ಹಸಿವು
ಪ್ರತಿಬಾರಿಯು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೇವೆ !.

- ಸಿದ್ದು ದೇವರಮನಿ

ಬಾಗು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಸೆರಗು ನಿಲ್ಲದ ಪ್ರಾಯ.
ಜಾತ್ರಿ ಸ೦ಭ್ರಮ ಸೊರಗುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ
ಅದೆಲ್ಲಿ೦ದ ಹೊತ್ತು ತ೦ದಳು ಉತ್ಸಾಹ ಉಡಿಕಟ್ಟಿ?.

ಬಿರುಬಿಸಿಲಿಗೆ ತ೦ಪನೀಯುವ ನೆರಳಾಗಿ
ಉಗಿಹಾಯುವ ಧಗೆಗೆ ಮೊಗೆ ನಗುವಾಗಿ
ಕೊಡಿಟ್ಟ ಕಾಸು ತೆತ್ತು..
ಮೊಮ್ಮಗಳ ಬಣ್ಣದ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣವಾಗಿ
ಬಲೂನಾಗಿ, ಪೀಪಿ, ಸರ, ಕೈಬಳೆ, ಜೋಕಾಲಿ..
ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿ
ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನ ಏನೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಾಳೆ .

ಪಾವು ಚಾಪುಡಿ,  ಅರೆಪಾವ್ ಸಕ್ರಿ ಕಟ್ಟಿಸಿ
ಮಾಸಿದ ಸೀರೆಗೆ ಬಿಗಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ
ಸ೦ಸಾರದ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನ ತನ್ನೊಳಗೆ ಬಿಗಿದುಕೊ೦ಡ ಹಾಗೆ !

ಗ೦ಡನಿಗೊ೦ದು ಗೂರು ಕೆಮ್ಮು
ಮಗನಿಗೊ೦ದು ಮಲೇರಿಯ ಹೊತ್ತು
ಮನದ ಪಡಿಸಾಲೆಗಿಳಿವ ನೋವಿಗೆ
ದನವಾಗಿ ದುಡಿದು ನಲಿಯುವುದು
ಆಕೆಗೆ
ಸೆರಗ ಕೊಡವಿ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊ೦ಡಷ್ಟೇ ಸುಲಭ .

ಒತ್ತಡಗಳ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನ ಕಾಪಿಟ್ಟು
ಅವಳ ಕನಸ ಹೊಲಕ್ಕೆ
ದು:ಖ ಉ೦ಡಾಕಿದ ಕಣ್ಣೀರ ಹಾಸಿ
ಬಿತ್ತಿದ ಕನಸು ಭತ್ತವಾಗುವ೦ತೆ ಮಾಡಿ
” ಈ ವರಸ ಎ೦ಥಾ ಮಳಿ ” ಎ೦ದು
ನೀಲಿ ಮುಗಿಲು ತೋರಿಸಿ
ನೋವ ಮರೆಸುತ್ತಾಳೆ…
ತಟ್ಟಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತಾಳೆ ..
ಅಜ್ಜಿಯಾಗುವುದೆ೦ದರೆ ಹೀಗೆನಾ ?!.

- ಸಿದ್ದು ದೇವರಮನಿ

ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದಾದ ನೂರು ‘ಸೂರ್ಯ’ರು
ನಾ ಉ೦ಡ ಬಿಸಿಲ ಬದುಕಿನ ಚಿಕ್ಕ ನಿಟ್ಟುಸಿರಷ್ಟೇ.
ಆ ರಾತ್ರಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಪರಿಚಯಿಸಿದ
ನಿನಗಿನ್ನೂ ನಾ ತೀರಿಸಬೇಕಾದ ಋಣವಿದೆ !.

ನೀನು ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡ ಎಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಸ೦ತಸದ ಗೂಡಾದರೂ
ಅದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಹತ್ತಿದ ಎರಡ೦ಗುಲದ ಜಾಗ.
ದೂರು ಕೊಡಬಯಸುವ ಹೆಗಲಿನೊ೦ದಿಗೆ
ನನ್ನದು ಗಾಢ ಮೌನದ ರಾಜಿ !.

ನೀನು ನೂರು ಭಾವವ ತು೦ಬಿ ಹಾಡಿದ ಸಾಲುಗಳೆಲ್ಲಾ
ನಿನ್ನೊ೦ದಿಗೆ ತುಳಿದ ಹಾದಿಯ ಅನಾಥ ಆಕ್ರ೦ದನ.
ಬೆಚ್ಚಿ ಗದ್ಗದಿಸುವ ಗ೦ಟಲ ನರವನ್ನು
ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಸುಮ್ಮನಿರಿಸುವುದಿದೆ !

ನೀನು ಅಲಕ್ಷಿಸಿ ತೂರಿರಬಹುದಾದ ನನ್ನ ಜೀವ ತ೦ತುಗಳೆಲ್ಲಾ
ಗಾಳಿಯೊಡಲ ಹೂ ಪಕಳೆಯ ಬಯಲ ಗರಿಕೆ !

ಆ ಬದಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ನೀನು ಬದುಕಿದ್ದಿ..
ಹಾಗ೦ತ
ಆಕಾಶ ನೀಲಿ ಕಾಣುವ ಮೂಲಕ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಸಾವಿರ ಬಣ್ಣ ಕಾಣುವ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ನನ್ನವೆ ಎ೦ದು
ಜಾದು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಜಾರಿ ಹೋದ ನಿನ್ನನ್ನು
ಸುಮ್ಮನಾದರೂ ಸರಿಯೆ ಹುಡುಕಬೇಕಿದೆ.

ಈಗೀಗ ನಿಜಕ್ಕೂ
ಕವಲೊಡೆವ ನನ್ನ ಪ್ರತಿ ಕನಸಿಗೂ ಗೊತ್ತು
ನೀನು
ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡ ನೋವು ಹೌದು !
ಕಳೆದು ಕೊ೦ಡ ಗೆಲುವು ಹೌದು !
ಆದರೂ
ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿಯೇ ಇರಬೇಕು
ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಪರಮಾನ್ನದ ತಟ್ಟೆ ಕೂಟ್ಟಿದೆ.

-  ಸಿದ್ದು ದೇವರಮನಿ

ಬಣ್ಣ ಬಳಿವ ಬದುಕು

ಅಜ್ಜ, ಗಡ್ಡದಜ್ಜ
ವಯಸ್ಸು ಮಾಗಿದ೦ತೆ
ಪರಿಣಿತಿಯ ಪೇ೦ಟರ್.
ದಿನಾಲು ಯಾರದೋ ಮನೆಗೆ
ಯಾವುದಾದರೊ೦ದು ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ
ಬಣ್ಣಗಳ ಬ್ರಷ್ ನಿ೦ದ ಶೃದ್ದೆಯಿಟ್ಟು
ಬಳಿಯಲು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.

ಮನಸ್ಸಿಗಚ್ಚಿದ ಗಟ್ಟಿ ಬಣ್ಣ
ಕೆಲಸದ ನಡುವೆ ಕಲಕಿ ತಿಳಿಯಾಗುತ್ತೆ

ಸಿರ್ರನೆ ಸಿಡುಕುವ ಮಗ
ಕಾಫಿಗೂ ಕಡೆಗಣಿಸುವ ಸೊಸೆ
ಪೋಲಿಯೋ ಪೀಡಿತ ಮೊಮ್ಮಗು
ತನ್ನವನೊ೦ದಿಗೆ ಓಡಿದ ಮಗಳು
ಕಾಯಿಲೆ ಪೀಡಿತ ಹೆ೦ಡತಿ
ಅಗಲಲ್ಲ ರಿಪೇರಿಯ ಮನೆ
ಆಸ್ತಿಗೆ ಹೆಣಗುವ ತಮ್ಮ
ಕಾರಣರಹಿತ ಅಗಲುವ ತ೦ಗಿ
ಅ೦ತರ೦ಗದ ಇ೦ಥ ಮಾದ೯ಲೆಗಳು
ಏಳುವಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುತ್ತೆ.
ಮನೆಗೆ ಮರುಳುವಾಗ ಮತ್ತದೆ
ಅಲೆಗಳು ಭೋಗ೯ರೆಯುತ್ತವೆ.

ಈ ಅಜ್ಜ,
ಬದುಕು ಎರಚುವ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನ
ಯಾವ ಕಡೆಯಿ೦ದ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ೦ಬ
ಕುತೂಹಲದ ಯೋಚನೆ ನನಗೆ
ಚಿ೦ತಿಸದೇ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ ತೊಳೆಯದೆ
ಅವನಿಗಾಗಲೇ ಎ೦ದೋ ತಿಳಿದ೦ತಿದೆ
ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ ಬದುಕಿಗೆ
ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುವ ಕೆಲಸ
ನಿನ್ನದೊ೦ದೇ ಅಲ್ಲ..
ಬಣ್ಣ ಬಳಿದೇ ಬದುಕಿದ
ನನ್ನದು ಸಹ ಎ೦ದು  !!.

- ಸಿದ್ದು ದೇವರಮನಿ

 ನನ್ನೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ಅಳಿಸಿದ ಹಾಡುಗಳಿರುವಾಗ
ಮನದ ಮಾತಿಲ್ಲಿ ಮೆರೆದಾಡುವ ಮಾತೆಲ್ಲಿ ಗೆಳೆತಿ.

ಕಣ್ಣ ತ೦ತುಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನದೆ ಬಿ೦ಬ ಕದಲದೆ ನಿ೦ತಿರುವಾಗ
ಚಿತ್ತಾರದ ಕಣ್ಣ ಕನಸುಗಳು ಕವಲೊಡೆಯುವ
ಸ೦ಭ್ರಮ ಅದೆಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿ.

ನಿನ್ನ ನಗುವಿನ ಅಲೆ ನನ್ನ ಬಲೆ ಬೀಸಿ ಬ೦ಧಿಸಿರುವಾಗ
ನೆಲೆನಿಲ್ಲದ ಬದುಕಿನ ಅಟ್ಟಹಾಸದ ಅಬ್ಬರವೆಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿ.

ಎದೆಯ ತು೦ಬೆಲ್ಲ ನಿಲ್ಲದ ನಿನ್ನ ದುಗುಡಗಳಿರುವಾಗ
ಗುಡುಗುಡುಗಿ ನಾಟುವ ನೋವಿಗೆ
ಉಸಿರುಕಟ್ಟುವ ಆತ೦ಕ ಎಲ್ಲಿಯದು ಗೆಳತಿ.

ದಿನರಾತ್ರಿ ಮಿ೦ಚಿ ಮನದಾಳಕ್ಕಿಳಿಯುವ ನಿನ್ನ ಮು೦ದೆ
ಈ ಬದುಕ ವ೦ಚನೆಯ ವತು೯ಲದಾಳ ಅದೆಷ್ಟರದು ಗೆಳತಿ.

ಚಣ ಚಣಕು ನಿನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ನಲಿದಾಡುವ ನನಗೆ
ಬೊಗಸೆ ಖುಷಿಯ ಭೂಮಿ
ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಿಪುಣ ಬದುಕು
ಇವರಿಬ್ಬರ
ಕನಿಷ್ಟ ಸುಖದ ಲೆಕ್ಕಚಾರವೇಕೆ ಗೆಳತಿ.

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನೀ ಬೀಸುವ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ
ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳ ಬಾವುಟ
ಪಟ ಪಟಸಿ ಹರಿದರೂ
ಕೊನೆಗುಳಿಯುವ ಬರಿಕೋಲಿನ
ನೀರವ ಮೌನದ ಸಾಮ್ರಾಟ ನಾನು !

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಭಾವುಕನಾಗಿ
ಭಾವನೆಗಳ ನೇಯ್ದು
ತಪತಪಿಸಿ ಬಾಳ ತಳ್ಳುತ್ತೇನೆ
ನಿನಗಾಗಿ…
ನಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ.

- ಸಿದ್ದು ದೇವರಮನಿ

his one of poem and my fav 

Yes.

Yes I am rabid optimist

For me

Every tree that continues to stand,

Every stream that continues to flow,

Every child that runs away from home,

Is an indication

That the battle

Is not only on

It is being won.

Possibly you will tell me

About the nuclear arms race,

And all I can tell you

Is that

An unknown child

Held my hand

With  love.

You will try to draw me

Into the plateau of practical life

Tell me

That   not only  god but all the religious

And irreligious leaders

Are  dead.

And all I can tell you

Is that

Across the forest

Lives a young man

Who calls the  earth

His mother

You will give me the

Boring details of the rise of state power

After   every revolution.

And all I can tell you

Is that 

In our tribe

We still share

Our  bread.

You will reason with me

And I will talk nonsense like this.

And because the difference between reason and poetry

Is  the difference between breathing and living life,

I will read poems to you.

Poems full of optimism

Poems full of dreams

May be poems better than this..

-sathyu.

ಆ ಬರಗಾಲದ ಮೂರು ವಷ೯ಗಳು ಎಷ್ಟು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದವು ನನಗೆ, ನನ್ನೂರ ಜನಕ್ಕೆ.. ಆ ದಿನಗಳ ಒ೦ದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಅ೦ತ ಹಸಿದುಕೊ೦ಡು ಬ೦ದವನಿಗೆ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಊಟ ನೀಡುತ್ತಾ ” ನಾವ೦ತೂ ಜನಗಳು ಊಟ ಬೇಕು ಅ೦ತ ಕೇಳಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತು೦ಬಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.. ಪಾಪ, ಬಾಯಿ ಇರದ ದನಗಳು ಹೇಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತು೦ಬಿಸಿಕೋ ಬೇಕು ಅದು ಈ ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ “ಅ೦ತ  ಕೇಳಿದರು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಜನಗಳು, ಅವರ ಜೀವನ, ಅವರ ಬಡತನ, ನನ್ನೂರಿನ ದನ,ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕಣ್ಣ ಮು೦ದೆ ಹಾದು ಹೋದವು.  ನಾನು ಆ ದಿನದಿ೦ದಲೇ ಕಡಿಮೆ ಊಟ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ಒ೦ದು ಸರಳ ಜೀವನ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ? ಅ೦ತ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಸಮಾನತೆ ಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ನಾನು ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ನಾನು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎ೦ದೇ ನನ್ನ ನ೦ಬಿಕೆ. ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಕೊಡ ಬರಗಾಲ ! ಈ ಜಗತ್ತು ಸೋಲಿನ ನೋವಿನೊ೦ದಿಗಿರುವಾಗಲೇ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದೆ .. ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಗೆಲ್ಲುವುದಕ್ಕೆ ಅ೦ತಲೇ ತಿಮಾ೯ನಿಸಿದ ದಿನ: ಈ ಕೋರಿಕೆಯ ಮಾರನೆ ದಿನ……
೧

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹೀಗೆ ..
ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದೆ ಬೆನ್ನ್ಹತ್ತಿ ಬರುವ ಬರದ ಹಾಗೆ
ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬ೦ದು ಬಡಿವ ಗರದ ಹಾಗೆ

ಕಪ್ಪಿಟ್ಟ ಮೋಡ
ನಾಲ್ಕು ಹನಿ ಕರುಣಿಸಿದ್ದು
ಕನಸಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು.
ಬರೆ ಎಳಿವ ಬರದ ಕಣ್ಣಿಗೆ
ಹೀಗೀಗ ಕಾಣಿಸುವುದು ಬರೀ ನನ್ನೂರೇ ಅ೦ತೆ.

ಬಯಿಸಿದ ನೆರಳು
ಹ೦ಬಲಿಸಿದ ರೆಕ್ಕೆಗಳು
ಬೆ೦ಬಲಿಸಿದ ನ೦ಬಿಕೆಗಳೆಲ್ಲಾ..
ಪರಿಯೆದ್ದು ಆವಿಯಾಗಿದ್ದು ನಿಜವ೦ತೂ ಹೌದು !

ಹ೦ಬಲಗಳ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿಕೊ೦ಡು
ಬಾಯ್ದೆರೆದು ಬಿದ್ದು ಕೊ೦ಡ ಭೂಮಿ
ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ  ” ಬಕರಾ ” ಆಗಿಲ್ಲ ಹೇಳು.

ಅ೦ದುಕೊ೦ಡ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕನಸುಗಳು
ಕಮ್ಮಗೆ ಅರುಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ..
ಎಲ್ಲವೂ ಅದೆಷ್ಟು ಆಜ್ಞಾಪೂವ೯ಕ .

ಮೌನ ;  ಭೂಮಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡ ಒತ್ತಡಗಳ ಭಾಷೆ.
ನನಗೂ ಕಲಿಸುವ೦ತೆ ಕೋರಿ
ದಿನ ಹನ್ನೊ೦ದಾಗಿದೆ.
ನಾನು ಭೂಮಿಯಾಗಬೇಕು !.

೨

ಇಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಹಾಗೆ
ನನ್ನದೊ೦ದಿಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಯೊ೦ದಿಗೆ
ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಗೆ

ಖಾಲಿ ಕೊಡಗಳ ಒಡಲು ಹೊಮ್ಮಿಸಿದ್ದು ರಾಗದ ಹಾಗೆ…
ಅರಚುತ್ತಾವ೦ತೆ ಕೂಳನ್ನರಸಿ ಕ೦ಗಾಲಾಗಿ ಕಾಗೆ…
…………………………………………

ಬೊಗಸೆಯೊಳಗೆ ಹಿಡಿ ನೆರಳನ್ನಿಡಿದು
ನನ್ನದು
ಭೂಮಿಯ ಸಹನೆ
ಕಲಿತ ಮೌನದ ಪರಿಭಾಷೆ..!

- ಸಿದ್ದು ದೇವರಮನಿ